حکمت ۳۲۰۱ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3201 — This Worldإنَّ الدُّنيا تُعْطي وتَرْتَجِعُ، وتَنْقادُ وتَمْتَنِعُ، وتُوحِشُ وتُؤْنِسُ، وَتَطْمِعُ وتُؤْيِسُ، يُعْرِضُ عَنْها السُّعَداءُ، ويَرْغَبُ فيها الأشقياءُ.
دنیا می‌دهد و بازستاند و فرمان می‌برد و سرباز زند و وحشت دهد و اُنس دهد و امیدوار کند و نومید سازد. نیکبختان از آن روی گردانند و بدبختان بدان رغبت کنند.
Verily this world gives and takes back, yields and spurns, forsakes and shows friendship, entices and disheartens; the felicitous turn away from it while the wretched desire it.
حکمت ۳۲۰۲ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3202 — This Worldإنَّ الدُّنيا دارٌ بالبَلاءِ مَعْرُوفَةٌ، وبالغَدْرِ مَوصُوفَةٌ، لاتَدومُ أحْوالُها، وَلا يَسْلَمُ نُزَّالُها، اَلعَيْشُ فيها مَذْمُومٌ، والأمانُ فيها مَعْدُومٌ.
دنیا خانه‌ای است به بلا شناخته و به غدر وصف‌شده؛ حال‌هایش پایدار نماند و فرودآمدگانش سلامت نیابند؛ زندگی در آن نکوهیده و ایمنی در آن نایاب است.
Indeed this world is an abode known for [its] tribulation and fraught with disloyalty. Its states do not last and those who inhabit it do not remain safe. Life in it is dispraised and security in it is non-existent.
حکمت ۳۲۰۳ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3203 — This Worldإنَّ الدُّنيا ظِلُ الغَمامِ، وحُلُمُ المَنامِ، والفَرَحُ المَوْصُولُ بِالغَمِّ، وَالعَسَلُ المَشُوبُ بِالسَمِّ، سَلاَّبَةُ النِّعَمِ، أكّالَةُ الأُمَمِ، جَلاّبَةُ النِّقَمِ.
دنیا سایهٔ ابر و رؤیای خواب و شادیِ پیوسته با غم و عسلِ آمیخته با زهر است؛ دزدندهٔ نعمت‌ها و خورندهٔ امت‌ها و آرندۀ انتقام‌ها.
Verily this world is [like] the shadow of clouds, the dream that is seen while asleep, the joy that is linked with sadness and the honey that is mixed with poison. [It is] the despoiler of bounties, the devourer of nations, the bringer of [divine] retribution.
حکمت ۳۲۰۴ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3204 — This Worldإنَّ الدُّنيا لاتَفي لِصاحِب، ولا تَصْفُو لِشارب، نَعيمُها يَنْتَقِلُ، وَأحْوالُها تَتَبَدَّلُ، ولَذَّاتُها تَفْنى، وتَبِعاتُها تَبْقى، فَأعْرِضْ عَنها قَبْلَ أنْ تُعْرِضَ عَنْكَ، واسْتَبْدِلْ بِها قَبْلَ أنْ تَسْتَبْدِلَ بِكَ.
دنیا برای همدمی وفا نکند و برای نوشنده‌ای صاف نشود؛ نعمتش انتقال یابد و حال‌هایش دگرگون و لذت‌هایش فانی و تبعه‌هایش ماندگار است. پس پیش از آن که از تو روی گرداند، از آن روی بگردان و پیش از آن که تو را به دیگری بدل کند، بدلش کن.
Neither is this world faithful with any companion nor is it clean for any drinker [to drink from]. It bounties shift and its circumstances change, its pleasures perish and its consequences remain; so turn away from it before it turns away from you, and substitute it [for something better] before it substitutes you.
حکمت ۳۲۰۵ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3205 — This Worldإنَّ الدُّنيا رُبَّما أقْبَلَتْ عَلَى الجاهِلِ بِالاتِّفاقِ، وأدْبَـرَتْ عَنِ العاقِلِ بِالاستِحْقاقِ، فَإنْ أتَتْكَ مِنْها سَهْمَةٌ مَعَ جَهْل أوْ فاتَتْكَ مِنْها بِغْيَةٌ مَعَ عَقْل، فَإيّاكَ أنْ يَحْمِلَكَ ذلِكَ عَلَى الرَّغْبَةِ فِي الجَهْلِ، والزُّهْدِ فِي العَقلِ، فَإنَّ ذلكَ يُزري بِكَ ويُرديكَ.
دنیا بسا که به نادان به تصادف رو کند و از خردمند به استحقاق پشت کند؛ پس اگر از آن سهمی با نادانی به تو رسد یا خواسته‌ای با خِرَد از تو بگذرد، بپرهیز که آن تو را به رغبت در نادانی و بی‌رغبتی در خِرَد کشاند؛ چرا که آن خوار و هلاکت کند.
Verily this world sometimes advances towards the ignorant by convention and turns its back on the intelligent despite [his] merit, so if something of it comes to you with ignorance or you lose something sought with intelligence, then do not let that push you to desiring ignorance or being uninterested in intelligence, for that will degrade you and destroy you.
حکمت ۳۲۰۶ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3206 — This Worldإنَّ مِنْ نَكَدِ الدُّنيا، أنَّها لا تَبْقى على حالَة، وَلا تَخْلُو مِنِ اسْتِحالَة، تُصْلِحُ جانِباً بِفِسادِ جانِب، وتَسُرُّ صاحِباً بِمَساءَةِ صاحِب، فَالكَوْنُ فيها خَطَرٌ، والثِّقَةُ بِها غَرَرٌ، والإخلادُ إلَيْها مُحالٌ، والاعْتِمادُ عَلَيْها ضِلالٌ.
از ناگواریِ دنیاست که بر حالی نماند و از استحاله خالی نباشد؛ جانبی را به فسادِ جانبی نیکو کند و همدمی را به بدیِ همدمی شاد کند. پس بودن در آن خطر است و اعتماد به آن غرور و فروشدن به آن محال و تکیه بر آن گمراهی.
Indeed one of the troubles of this world is that it does not remain in its [present] state and is not free from alteration. One part is rectified by the corruption of another part and one party is [made] happy at the expense of [another] party. So being in it is a danger and trusting it is a risk, remaining in it permanently is impossible and reliance on it is misguidance.
حکمت ۳۲۰۷ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3207 — This Worldإنَّ الدُّنيا سَريعةُ التَّحَوُّلِ، كَثيرَةُ التَّنَقُّلِ، شَديدَةُ الغَدْرِ، دائِمَةُ المَكْرِ، فَأحوالُها تَتَزَلْزَلُ، ونَعيمُها يَتَبَدَّلُ، ورَخاؤُها يَتَنَقَّصُ، ولَذَّاتُها تَتَنَغَّصُ، وطالِبُها يَذِلُّ، وراكِبُها يَزِلُّ.
دنیا شتابان در دگرگونی و بسیار در جابه‌جایی و سخت در غدر و همیشگی در مکر است؛ حال‌هایش لرزد و نعمتش بدل و آسایشش کم و لذت‌هایش ناگوار شود و طالبش خوار و سوارش لغزان.
Verily this world is quick in changing, frequent in moving, intense in treachery and persistent in craftiness, its situations are altered abruptly, its bounties change, its comfort is insufficient, its pleasures become bitter, its seeker is humiliated and its rider stumbles.
حکمت ۳۲۰۸ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3208 — This Worldإنَّ الدُّنيا حُلْوَةٌ نَضِرَةٌ، حُفَّتْ بِالشَّهَواتِ، وَراقَتْ بِالقَليلِ، وتَحَلَّتْ بِالآمالِ، وتَزَيَّنَتْ بِالغُرُورِ، لا تَدُومُ حَبْرَتُها، ولا تُؤْمَنُ فَجْعَتُها، غَرّارَةٌ، ضَرّارَةٌ، حائِلَةٌ زائِلَةٌ، نافِدَةٌ بائِدَةٌ، أكّالَةٌ غَوّالَةٌ.
دنیا شیرین و تازه است؛ به شهوت‌ها آراسته و به اندک خوش‌نما و به آرزوها پیراسته و به فریب آراسته شد؛ نه شادمانی‌اش پایدار و نه فاجعه‌اش ایمن؛ فریبنده و زیان‌رسان و دگرگون و زایل و نابود و فناشونده و خورنده و هلاک‌کننده است.
Indeed this world is sweet and fresh, surrounded by [lustful] desires; it delights with little, and is adorned with hopes and embellished with vanities. Its exhilaration does not last and its afflictions cannot be avoided. It is very deceitful, harmful, volatile, evanescent, perishing, transient, devouring and destructive.
حکمت ۳۲۰۹ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3209 — This Worldإنَّ الدُّنيا يُونِقُ مَنْظَرُها، ويُوبِقُ مَخْبَرُها، قَدْ تَزَيَّنَتْ بِالغُرُورِ، وغَرَّتْ بِزينَتِها، دارٌ هانَتْ على رَبِّها، فَخُلِطَ حَلالُها بِحَرامِها، وخَيْرُها بِشَـرِّها، وَحُلْوُها بِمُرِّها، لَمْ يُصَفِّهَا اللّهُ لأوليائِهِ، ولَمْ يَضُنَّ بِها على أعْدائِهِ.
دنیا منظره‌اش دل‌نشین و باطنش هلاک‌کننده است؛ به فریب آراسته شد و با زیورش فریفت؛ خانه‌ای که بر پروردگارش خوار آمد و حلالش به حرامش و خیرش به شرّش و شیرینش به تلخش آمیخت. خدا آن را برای اولیایش صاف نکرد و از دشمنانش دریغش نداشت.
Verily the outer appearance of this world delights while its reality annihilates. It has been adorned by vanities and entices by its embellishments. It is an abode which is lowly before its Lord, so its lawful has been mixed with its forbidden, its good with its evil and its sweetness with its bitterness. Allah has not cleansed it for His friends nor has He withheld it from His enemies.
حکمت ۳۲۱۰ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3210 — This Worldإنَّ لِلدُّنيا مَعَ كُلِّ شَرْبَة شَرَقاً، ومَعَ كُلِّ أكْلَة غَصَصاً، لاتُنالُ مِنْها نِعْمَةٌ إلاّ بِفِراقِ اُخرى، ولايَسْتَقْبِلُ فيها المَرْءُ يَوْماً مِنْ عُمْرِهِ إلاّ بِفِراق آخَرَ مِنْ أجَلِهِ، ولا يَحْيى لَهُ فيها أثَرٌ إلاّ ماتَ لَهُ أثَرٌ.
دنیا را با هر نوشیدنی گلوگیری است و با هر خورده‌ای خفگی؛ نه نعمتی از آن به دست آید مگر به جدایی از دیگری و نه مرد در آن روزی از عمرش را استقبال کند مگر به جدایی از دیگری از اجلش و نه اثری برایش زنده شود مگر آن که اثری برایش بمیرد.
Indeed, with every drink of this world there is choking and with every food eaten in it there is blockage of the throat. No blessing is obtained from it except by separation from another [blessing], and a person does not come to a [new] day of his life except by leaving behind another for it, and no sign of him is left alive in it but that [another] sign of him passes away.
حکمت ۳۲۱۱ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3211 — This Worldإنَّ الدُّنيا دارُ صِدْق لِمَنْ صَدَّقَها، ودارُ عافيَة لِمَنْ فَهِمَ عَنْها، ودارُ غِنىً لِمنْ تَزَوَّدَ مِنْها، ودارُ مَوْعِظَة لِمَنْ إتَّعَظَ بِها، قَدْ آذَنَتْ بِبَيْنِها، وَنادَتْ بِفِراقِها، ونَعَتْ نَفْسَها وأهْلَها، فَمَثَّلَتْ لَهُمْ بِبَلائِهَا البَلاءَ، وشَوَّقَتْهُمْ بِسُُرورِها إلَى السُّرُورِ، راحَتْ بِعافِيَة، وتَبَكَّرَتْ (ابتكرت) بِفَجيعَة، تَرْغيباً وتَرهيباً، وَتَخْويفاً وتَحْذيراً، فَذَمَّها رِجالٌ غَداةَ النِّدامَةِ وحَمِدَ ها آخَرُونَ، ذَكَّرَتْهُمْ فَذَكَرُوا، وحَدَّثَتْهُمْ فَصَدَّقُوا، ووَعَظَتْهُمْ فَاتَّعَظُوا مِنْها الغِيَرَ والعِبَرَ (بِالغَيرِ والعِبَرِ).
دنیا برای آن که راستش شمارد خانهٔ راستی است و برای آن که از آن فهم کند خانهٔ عافیت و برای آن که از آن توشه گیرد خانهٔ توانگری و برای آن که پندش پذیرد خانهٔ اندرز. به جدایی‌اش خبر داد و به فراقش ندا درداد و خود و اهلش را به مرگ خواند؛ پس با بلا، بلا را برایشان تمثیل کرد و با شادی‌اش به شادی مشتاقشان ساخت. شام با عافیت و بام با فاجعه رفت [یا بام با فاجعه]؛ تشویقی و تهدیدی و بیم‌دهی و پرهیزدهی. پس مردانی آن را بامدادِ پشیمانی نکوهش کردند و دیگرانی ستودندش؛ یادشان داد تا یاد کردند و برایشان گفت تا تصدیق کردند و پندشان داد تا پند پذیرفتند، از دگرگونی‌ها و عبرت‌ها.
Verily this world is the abode of truth for the one who believes it [to be transient], the abode of wellbeing for the one who recognizes it [as such], the abode of riches for the one who takes provisions from it [for the Hereafter] and the abode of good counsel for the one who takes advice from it. It has announced its separation and proclaimed its departure. It has declared its own [impending] death and [the death] of its inhabitants. It exemplifies for them, by its tribulations, the tribulation [of the Hereafter] and creates desire in them, by its pleasures, for the pleasures [of the Hereafter]. It brings ease in the evening and brings grief in the morning through desire, apprehension, alarm and warning. People dispraise it on the morning of their regret [on the Day of Reckoning] while others praise it. It reminded them [of the next life] so they remembered it. It related to them [things of the next life] and they believed. It admonished them and they took advice from it through [its] changes and lessons.
حکمت ۳۲۱۲ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3212 — This Worldإنَّ الدُّنيا مُنْتَهى بَصَرِ الأعْمى لايُبْصِرُ مِمّا وَرائَها شَيْئاً، والبَصيرُ يَنْفُذُها بَصَرُهُ، ويَعْلَمُ أنَّ الدّارَ وَرائَها، فَالبَصيرُ مِنْها شاخِصٌ، والأعْمى إلَيْها شاخِصٌ، والبَصيرُ مِنْها مُتَزَوِّدٌ، والأعمى لَها مُتَزَوِّدٌ.
دنیا نهایتِ نگاهِ نابیناست که از پسِ آن چیزی نبیند و بینا نگاهش در آن نافذ شود و داند که سرای پسِ آن است. پس بینا از آن کوچنده است و نابینا به سوی آن کوچنده و بینا از آن توشه‌گیرنده است و نابینا برای آن.
Indeed this world is the limit of the sight of the blind person who sees nothing that is beyond it, while the one endowed with insight sees through it and knows that there is an abode beyond it. Thus the discerning one wishes to depart from it while the blind one wishes to remain in it; the discerning one takes provisions from it while the blind one accumulates provisions in it.
حکمت ۳۲۱۳ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3213 — This Worldإنَّ للدُّنيا رِجالاً لَدَيْهِم كُنُوزٌ مَذْخُورَةٌ، مَذْمُومَةٌ عِنْدَكُمْ مَدْحُورَةٌ، يُكْشَفُ بِهِمْ الدينُ، كَكَشْفِ أحَدِكُمْ رَأسَ قِدْرِهِ، يَلُوزُونَ كالجَرادِ، فَيُهْلِكُونَ جَبابِرَةَ البِلادِ.
دنیا را مردمانی است که نزدشان گنج‌های اندوخته است، نزد شما نکوهیده و رانده‌شده؛ به آنان دین کشف شود چنان که یکی از شما سرِ دیگش را کشف کند؛ چون ملخ بگردند و جبارانِ شهرها را هلاک کنند.
Verily this world has people who possess preserved treasures that are disparaged and cast away by you. The religion is opened up by them just as one of you would open the lid of his cooking pot. They stick together like [a swarm of] locusts and destroy the tyrants of the lands.[^3]
حکمت ۳۲۱۴ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3214 — This Worldإنَّ الدُّنيا والآخِرَةَ عَدُوّانِ مُتَفاوِتانِ، وسَبيلانِ مُخْتَلِفانِ، فَمَنْ أحَبَّ الدُّنيا وتَوالاها أبْغضَ الآخِرَةَ وعاداها، وهُما بِمَنْزِلَةِ المَشْرِقِ وَالمَغْرِبِ وَماش بيْنَهُما، فَكُلَّما قَرُبَ مِنْ واحِد بَعُدَ مِنَ الآخَرِ، وهُما بَعْدُ ضَرَّتانِ.
دنیا و آخرت دو دشمنِ متفاوت و دو راهِ مختلف‌اند؛ پس هر که دنیا را دوست دارد و سرپرستی‌اش پذیرد، آخرت را دشمن دارد و دشمنی‌اش کند. و آن دو به منزلهٔ مشرق و مغرب‌اند و روندنده میان آن دو: هر چه به یکی نزدیک شود از دیگری دور شود و آن دو پس از آن هووهای یکدیگرند.
Indeed this world and the Hereafter are two unequal enemies and two separate ways, so whoever loves this world and befriends it, hates the Hereafter and takes it as an enemy. They are like the East and the West and one who walks between the two, such that whenever he comes closer to one [direction], he distances himself from the other. After all, they are both like fellow-wives [seeking to pull their husband only towards themselves].
حکمت ۳۲۱۵ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3215 — This Worldإنَّ الدُّنيا لَمِشْغَلَةٌ عَنِ الآخِرَةِ، لَمْ يُصِبْ صاحِبُها مِنْها سَبَباً (سَيْباً)، إلاّ فَتَحَتْ عَلَيْهِ حِرْصاً عَلَيْها ولَهَجاً بِها.
دنیا بازدارنده از آخرت است؛ صاحبش از آن سببی [یا عطایی] نیابد مگر آن که بر او حرص بدان و شیفتگی به آن بگشاید.
Verily this world is a means of distraction from the Hereafter. Its companion obtains nothing from it except that it opens for him [the door of] greed for it and attachment towards it.
حکمت ۳۲۱۶ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3216 — This Worldإنَّ اللّهَ تعالى جَعَلَ الدُّنيا لِما بَعْدَها، وابْتَلى فيها أهْلَها لِيََعْلَمَ أيُّهُمْ أحْسَنُ عَمَلاً، ولَسْنا لِلدُّنيا خُلِقْنا، وَلا بِالسَّعيِ لَها اُمِرْنا، وإنَّما وُضِعْنا فيها لِنُبْتَلى بِها، ونَعْمَلَ فيها لِما بَعْدَها.
خدای تعالی دنیا را برای پس از آن قرار داد و اهلش را در آن بیازمود تا بداند کدامشان نیکوکردارتر است. و ما برای دنیا آفریده نشدیم و به کوشش بر آن فرمان نیافتیم؛ بلکه در آن نهاده شدیم تا بدان آزموده شویم و در آن برای پس از آن عمل کنیم.
Indeed Allah, the Exalted, has made this world for that which comes after it, and in it He has tests its inhabitants so that He may know who from among of them is best in conduct. We have not been created for this world and we have not been commanded to strive for it, rather we have only been placed in it in order to be tested and [so] that we may work in it for what is [to come] after it.
حکمت ۳۲۱۷ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3217 — This Worldإنَّ الدُّنيا دارٌ مُنِيَ لَها(مِنْهالُها) الفَناءُ، ولأهْلِها مِنْها الجَلاءُ، وهِيَ حُلْوَةٌ خَضِرَةٌ، قَدْ عَجِلَتْ لِلْطّالِبِ، والتَبَسَتْ بِقَلْبِ النَّاظِرِ، فَارْتَحِلُوا عَنْها بِأحْسَنِ ما يَحْضَرُكُمُ مِنَ الزَّادِ، ولا تَسْألُوا فيها إلاّ الكَفافَ، ولا تَطْلُبُوا مِنْها أكْثَرَ مِنَ البَلاغِ.
دنیا خانه‌ای است که فنا برایش [یا برای اهلش] تقدیر شده و برای اهلش از آن جلاوطنی است؛ و آن شیرین و سبز است و برای طالب شتاب کرده و به دلِ بیننده پیوسته است. پس از آن با نیکوترینِ آنچه از توشه حاضر دارید کوچ کنید و در آن جز کفاف مخواهید و از آن بیش از بلاغ مجویید.
Verily this world is a place for which destruction has been ordained, and departure from it has been destined for its inhabitants. It is sweet and green [for the one who desires it]. It hastens towards its seeker and attaches itself to the heart of its gazer. So depart from it with the best provision that is available for you, and do not ask in it more than what suffices, and do not seek from it more than what you require.
حکمت ۳۲۱۸ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3218 — This Worldإنَّ الدُّنيا لَمْ تُخْلَقْ لَكُمْ دارَ مَقام، ولا مَحَلَّ قَرار، وإنَّما جُعِلَتْ لَكُمْ مَجازاً لِتَزَوَّدُوا مِنْها الأعمالَ الصّالِحَةَ لِدارِ القَرارِ، فَكُونُوا مِنْها على أوْفاز، وَلا تَخْدَعَنَّكُمْ مِنها العاجِلَةُ، وَلا تَغُرَّنَّكُمْ فيها الفِتْنَةُ.
دنیا برای شما سرایِ اقامت و جایگاهِ قرار آفریده نشد؛ بلکه برای شما گذرگاهی قرار داده شد تا از آن اعمالِ صالحه برای سرایِ قرار توشه گیرید. پس بر آن بر آماده‌باش باشید و شتابنده‌اش فریبتان ندهد و فتنه‌اش در آن نفیبتد.
This world was neither created for you as a permanent abode nor as a place to settle, rather it has only been made as a passage for you so that you may acquire from it the provisions of good deeds for the abode of [permanent] settlement. Therefore be alert and do not let its temporary pleasures deceive you or its temptations beguile you.
حکمت ۳۲۱۹ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3219 — This Worldإنَّ الدُّنيا لايُسْلَمُ مِنْها إلاَّ بِالزُّهْدِ فيها، اُبْتُليَ النّاسُ بِها فِتْنَةً، فَما أخَذُوا مِنْها لَها أُخْرِجُوا مِنْهُ وحُوسِبُوا عَلَيْهِ، وماأخَذُوا مِنْها لِغَيرِها قَدِمُوا عَلَيْهِ وأقامُوا فيهِ، وإنَّها عِندَ ذَوِي العُقُولِ كَالظِّلِّ بَيْنا تَراهُ سائِغاًحَتّى قَلَصَ وزائِداً حَتّى نَقَصَ وقَدْ أعْذَرَ اللّهُ سُبْحانَهُ إلَيْكُمْ فِي النَّهيِ عَنْها، وأنْذَرَكُمْ وحَذَّرَكُمْ مِنْها فَأبْلَغَ.
از دنیا جز به بی‌رغبتی به آن سلامت نتوان یافت. مردم به آن به فتنه آزموده شدند؛ پس آنچه از آن برای آن گرفتند از آن بیرون برده شوند و بر آن حساب شوند و آنچه از آن برای غیرِ آن گرفتند بر آن درآیند و در آن بمانند. و آن نزد خردمندان چون سایه است: تا آن را گوارا بینی که جمع شد و فزاینده که کم شد. و خدای سبحان در نهی از آن عذرتان را تمام کرد و بیمتان داد و پرهیزتان داد و رسا بود.
Safety in this world is not acquired except by its renunciation. People are tested in it through tribulations so those who have taken from it for its sake will be removed from it [by death] and will be made accountable for it. And whatever they have taken from it for the other world, they will go to it and will stay in it. For the wise one this world is like a shade at one moment it expands until [the next moment] it shrinks and extends until it diminishes. And Allah has left you with no excuse by forbidding from it, and he has warned and cautioned you about it so He has apprised you of it.
حکمت ۳۲۲۰ — موضوع ۲۱۵ · This WorldSaying 3220 — This Worldالدُّنيا تُسْلِمُ.
دنیا به هلاکت کشَد.
This world betrays.[^4]