اَلكُفْرُ مَغْرَمٌ. [^1]: Or: Disbelief is abandonment [by Allah].
کفر، زیان (مغرم) است.
Disbelief is loss.
غرر الحکم و درر الکلمGhurar al-Hikam wa Durar al-Kalim
حکمت‌هاSayings
حکمت‌های ۸۸۴۱ تا ۸۸۶۰ از ۱۱۰۵۶ حکمت منسوب به امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام؛ متن عربی با ترجمه انگلیسی و ترجمه فارسیِ موجود. هر حکمت را می‌توانید بشنوید، ذخیره یا به اشتراک بگذارید.Sayings 8841 to 8860 of the 11056 sayings attributed to Imam Ali (AS) in Ghurar al-Hikam wa Durar al-Kalim: the Arabic text with English translations, and Persian where prepared. Each saying can be heard, saved, or shared.
۴۴۳ / ۵۵۳443 / 553صفحهpage۸۸۴۱–۸۸۶۰8841–8860حکمتsayings۱۱٬۰۵۶11,056در کتابin the book
حکمت ۸۸۴۱ تا ۸۸۶۰Sayings 8841 to 8860
اَلْكَفُّ عَمّا في أيْدِي النّاسِ أحَدُ السَّخائَيْنِ.
بازداشتنِ خود از آنچه در دستِ مردم است، یکی از دو بخشندگی است.
Restraining yourself from that which others possess is one of the two generosities.
إنَّ الكَفَّ عِنْدَ حَيْرَةِ الضَّلالِ خَيْرٌ مِنْ رُكُوبِ الأهْوالِ.
همانا درنگ (کفّ) هنگامِ گیجیِ گمراهی، به از روی‌آوردن به هول‌ها است.
Verily restraint during the confusion of misguidance is better than embarking on terrors.
لاوَرَعَ كَالكَفِّ.
هیچ پرهیزگاری چون بازداشتنِ خود (کفّ) نیست.
There is no piety like self-restraint.
اَلرِّضا بِالكَفافِ خَيْرٌ مِنَ السَّعْيِ فِي الإسْرافِ.
رضایت به حدّ کفایت، به از کوشش در اسراف است.
Being pleased with what is sufficient is better than striving for lavishness.
اَلرِّضا بِالكَفافِ يُؤَدّي إلَى العَفافِ.
رضایت به حدّ کفایت، به پاک‌دامنی انجامد.
Being pleased with what suffices leads to virtue.
طُوبى لِمَنْ تَحَلّى بِالعَفافِ ورَضِيَ بِالكَفافِ.
بخت‌بَرَکِ آن کس که به پاک‌دامنی آراسته و به حدّ کفایت راضی است.
Blessed is the one who adorns himself with virtue and is satisfied with what suffices.
مَنِ اقْتَنَعَ بِالكَفافِ أدّاهُ إلَى العَفافِ.
هر که به حدّ کفایت بسنده کند، به پاک‌دامنی برساند.
One who is content with that which suffices is led by it towards virtue.
مَنِ اقْتَصَرَ عَلَى الكَفافِ تَعَجَّلَ الرّاحَةَ وتَـبَوَّءَ خَفْضَ الدَّعَةِ.
هر که به حدّ کفایت بسنده کند، آسایش را شتابان و در جایگاهِ آسودگی ساکن شود.
One who limits himself to what suffices hastens comfort and lives in an abode of ease.
لا غِنى بِأحَد مِنَ الاِرْتيادِ، وقَدْرِ بَلاغِهِ مِنَ الزّادِ.
هیچ‌کس از جستنِ روزی و به اندازهٔ رسیدنش به توشه، بی‌نیاز نشود.
No one can dispense with the need to seek his sustenance and that which he requires of provisions.
أطِلْ يَدَكَ في مُكافاةِ مَنْ أحْسَنَ إلَيْكَ، فَإنْ لَمْ تَقْدِرْ فَلا أقَلَّ مِنْ أنْ تَشْكُرَهُ.
دستت را در پاداشِ آن کس که به تو نیکی کرده دراز کن و اگر توانا نبودی، به کمتر از سپاسگزاری از آن نمان.
Extend your hand in recompense to the one who has done good to you, and if you are unable [to do this] then the very least you should do is thank him.
اَلمُكافاةُ عِتْقٌ.
پاداش‌دادن (مکافات)، آزادگی (عتق) است.
Recompense is liberation.
مَنْ هَمَّ أنْ يُكافِيَ عَلى مَعْرُوف فَقَدْ كافى.
هر که همّت ورزد که به نیکی پاداش دهد، پاداش داده است.
One who endeavours to recompense the good that is done to him has indeed recompensed it.
مَنْ لَمْ يُجازِ الإساءَةَ بِالإحْسانِ فَلَيْسَ مِنَ الكِرامِ.
هر که به بدی نیکی نپردازد، از بزرگواران نیست.
One who does not recompense offence with favour is not from the noble-minded ones.
مِنْ كَمالِ الإيمانِ مُكافاةُ المُسيءِ بِالإحْسانِ.
پاداش‌دادنِ بدکار به نیکی، از کمالِ ایمان است.
Recompensing the wrongdoer with favour is from the perfection of faith.
أشَدُّ النّاسِ عُقُوبَةً رَجُلٌ كافَئَ الإحْسانَ بِالإساءَةِ.
سخت‌ترینِ مردم در عقوبت، آن کس است که به نیکی بدی بپردازد.
The most severely punished of all people is one who recompenses good with evil.
إذا قَصُرَتْ يَدُكَ عَنِ المُكافاةِ فَأطِلْ لِسانَكَ بِالشُّكْرِ.
چون دستت در پاداش‌دادن کوتاه آمد (توانا نبود)، زبانت را در سپاسگزاری دراز کن.
When your hand is short and unable to recompense [the one who does good to you] then lengthen your speech with gratitude.
رُدَّ الحَجَرَ مِنْ حَيثُ جاءَكَ، فَإنَّهُ لايُرَدُّ الشَّرُّ إلاّ بِالشَّرِّ. [^1]: This is in situations where forgiveness and patience may bring greater harm.
سنگ را از جایی که به تو رسید بازگردان، که همانا بدی جز به بدی دفع نشود.
Return the stone from whence it came to you, for indeed evil is not repulsed except by evil.[^1]
مَنْ حَسُنَتْ كِفايَتُهُ أحَبَّهُ سُلْطانُهُ.
هر که شایستگی‌اش (کیفایت) نیکو بود، فرمانروایش او را دوست دارد.
One whose competence is good is loved by his sovereign.
مَنْ رُفِعَ بِلا كِفايَة وُضِعَ بِلا جِنايَة.
هر که بدونِ شایستگی برافراشته شود، بدونِ جرم فروبرانی (فروکشده) شود.
One who is raised [to a high rank] without competence is dropped without wrongdoing.
در این صفحه چیزی پیدا نشد. در همه حکمت‌ها جستجو کنید.Nothing on this page matches. Search every saying.
منبع: نسخهٔ عربی–انگلیسی انتشارات انصاریان، ترجمهٔ طاهر رضا جعفر، منتشرشده در Al-Islam.org. ترجمه فارسی فقط در مواردی که جداگانه آماده و بازبینی شده نمایش داده می‌شود. https://al-islam.org/ghurar-al-hikam-wa-durar-al-kalim-exalted-aphorisms-and-pearls-speechSource: the Ansariyan Arabic–English edition translated by Tahir Ridha Jaffer and published at Al-Islam.org. Persian is shown only where a separately prepared translation exists. https://al-islam.org/ghurar-al-hikam-wa-durar-al-kalim-exalted-aphorisms-and-pearls-speech