ظُلْمُ الإحْسانِ قُبْحُ الاِمْتِنانِ.
ستم بر احسان، زشتیِ منّت است.
The oppression of favours is [through] the repulsiveness of [putting others under] obligation.
غرر الحکم و درر الکلمGhurar al-Hikam wa Durar al-Kalim
حکمت‌هاSayings
حکمت‌های ۹۴۶۱ تا ۹۴۸۰ از ۱۱۰۵۶ حکمت منسوب به امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام؛ متن عربی با ترجمه انگلیسی و ترجمه فارسیِ موجود. هر حکمت را می‌توانید بشنوید، ذخیره یا به اشتراک بگذارید.Sayings 9461 to 9480 of the 11056 sayings attributed to Imam Ali (AS) in Ghurar al-Hikam wa Durar al-Kalim: the Arabic text with English translations, and Persian where prepared. Each saying can be heard, saved, or shared.
۴۷۴ / ۵۵۳474 / 553صفحهpage۹۴۶۱–۹۴۸۰9461–9480حکمتsayings۱۱٬۰۵۶11,056در کتابin the book
حکمت ۹۴۶۱ تا ۹۴۸۰Sayings 9461 to 9480
كَثْرَةُ المَنِّ تُكَدِّرُ الصَّنيعَةَ.
بسیارِ منّت، نیکی را کدر (تلخ) کند.
Too much obligation spoils the good action.
مَنْ مَنَّ بِمَعْرُوفِهِ أسْقَطَ شُكْرَهُ.
هر که به معروفش منّت بورد، سپاسگزاری‌اش را از میان برداشته است.
One who puts an obligation [on others] with his kind act drops [and forgoes] his gratitude.
مَنْ مَنَّ بِمَعْرُوفِهِ فَقَدْ كَدَّرَ ما صَنَعَهُ.
هر که به نیکی‌اش منّت بورد، آنچه کرده کدر (تلخ) کرده است.
One who puts obligation with his goodness has spoilt the good act that he has done.
مَنْ مَنَّ بِإحْسانِهِ فَكَأنَّهُ لَمْ يُحْسِنْ.
هر که به احسانش منّت بورد، گویی نیکی نکرده است.
Whoever puts an obligation with his favour, it is as if he has not done a favour.
مَنْ مَنَّ بِمَعْرُوفِهِ أفْسَدَ هُ.
هر که به معروفش منّت بورد، آن را فاسد (تباه) کرده است.
One who puts obligation with his good action corrupts it.
ما كُدِّرَتِ الصَّنايِـعُ بِمِثْلِ الاِمْتِنانِ.
هیچ‌چیز نیکی‌ها را چون منّت کدر (تلخ) نکند.
Nothing spoils good actions like putting [others under] obligation.
ما أَهْنَأَ العَطاءَ مَنْ مَنَّ بِهِ.
همان که به بخشش منّت بورد، بخششش را خوشایند نساخته است.
He who puts an obligation [on others] has not made his grant pleasing.
ما أَكْمَلَ المَعْرُوفَ مَنْ مَنَّ بِهِ.
همان که به معروفش منّت بورد، آن را کامل نساخته است.
One who puts [others under] obligation with his good act has not perfected it.
ما هَنَّأَ بِمَعْرُوفِهِ مَنْ كَثُرَ اِمْتِنانُهُ.
همان که بسیار منّت بورد، معروفش را خوشایند (هناء) نساخته است.
He who puts [others under] a lot of obligation has not made his good turn felicitous.
وِزْرُ صَدَقَةِ المَنّانِ يَغْلِبُ أجْرَهُ.
گناهِ صدقهٔ منّت‌گذار، بر پاداشش چیره شود.
The sin of the charity given by the one who puts obligation is greater than its reward.
لاصَنيعَةَ لِلْمُمْتَنِّ.
برای منّت‌گذار، نیکی‌ای (صنِيعه‌ای) نیست.
One who puts [others under] obligation does no good to others.
لامَعْرُوفَ مَعَ مَنّ.
با منّت، معروفی نیست.
There is no good deed with obligation.
لالَذَّةَ لِصَنيعَةِ مَنّان.
برای نیکیِ منّت‌گذار، لذتی نیست.
There is no pleasure in the good turn of the obliger.
لاسَوْأَةَ أقْبَحُ مِنَ المَنِّ.
هیچ بدی‌ای زشت‌تر از منّت نیست.
There is no evil quality more repulsive than [putting others under] obligation.
يا أهْلَ المَعْرُوفِ والإحْسانِ لاتَمُنُّوا بِإحْسانِكُمْ، فَإنَّ الإحْسانَ وَالمَعْرُوفَ يُبْطِلُهُ قُبْحُ الاِمْتِنانِ.
ای اهلِ معروف و احسان، به احسان‌تان منّت مَکُنید، که همانا احسان و معروف را زشتیِ منّت باطل (بی‌اثر) کند.
people of goodness and beneficence, do not put [others under] obligation with your favours for indeed favours and good turns are nullified by the repulsiveness of [putting others under] obligations.
إيّاكَ والمَنَّ بِالمَعْرُوفِ فَإنَّ الاِمْتِنانَ يُكَدِّرُ الإحْسانَ.
از منّت به معروف بپرهیز، که همانا منّت، احسان را کدر (تلخ) کند.
Beware of putting obligations with your good acts for indeed [putting others under] obligation spoils favours.
اَلْمَوْتُ اَلْزَمُ لَكُمْ مِنْ ظِلِّكُمْ، وأمْلَكُ بِكُمْ (أمْلَكُكُمْ)مِنْ أنْفُسِكُمْ.
مرگ، نزدیک‌تر از سایه‌ات به تو چسبیده و بر تو چیره‌تر از خودت است.
Death clings to you more closely than your own shadows and has greater authority over you than [you have over] yourselves.
أَدِمْ ذِكْرَ المَوْتِ، وذِكْرَ ما تَقْدِمُ عَلَيْهِ بَعْدَ المَوْتِ ولاتَتَمَنَّ المَوْتَ إلاّ بِشَرط وَثيق.
یادِ مرگ را همیشگی و یادِ آنچه پس از مرگ به آن روی می‌آیی را در سر دار و مرگ را جز با شرطی استوار (واثق) نخواه.
Continuously remember death and remember what you will face after death; and never wish for death except after being sure that you have fulfilled the condition for security [in the Hereafter].
أكْثِرْ ذِكْرَ المَوْتِ وَما تَهْجِمُ عَلَيْهِ، وتُفْضي إلَيْهِ بَعْدَ المَوْتِ حَتّى يَأتِيَكَ، وَقَدْ أخَذْتَ لَهُ حِذْرَكَ،وَ شَدَدْتَ لَهُ أزْرَكَ، ولايَأتِيَكَ بَغْتَةً فَيَبْهَرَكَ.
یادِ مرگ و جایی که ناگهان به آن هجوم می‌بری و پس از مرگ به آن پیوسته می‌شوی را افزون کن، تا آنکه فرا رسد و تو از پیش برایش پرهیز (حذر) کرده و همتت را استوار کرده باشی و ناگهان نیاید و تو را به هلاکت بیندازد (به‌هَیَمان آورد).
Increase your remembrance of death and of the place you have to go suddenly and return to after death, until it comes to you while you are on your guard against it and have prepared yourself for it, and let it not come over you suddenly thereby taking you by surprise.
در این صفحه چیزی پیدا نشد. در همه حکمت‌ها جستجو کنید.Nothing on this page matches. Search every saying.
منبع: نسخهٔ عربی–انگلیسی انتشارات انصاریان، ترجمهٔ طاهر رضا جعفر، منتشرشده در Al-Islam.org. ترجمه فارسی فقط در مواردی که جداگانه آماده و بازبینی شده نمایش داده می‌شود. https://al-islam.org/ghurar-al-hikam-wa-durar-al-kalim-exalted-aphorisms-and-pearls-speechSource: the Ansariyan Arabic–English edition translated by Tahir Ridha Jaffer and published at Al-Islam.org. Persian is shown only where a separately prepared translation exists. https://al-islam.org/ghurar-al-hikam-wa-durar-al-kalim-exalted-aphorisms-and-pearls-speech