مَنْ لَمْ يَتَّعِظْ بِالنّاسِ وَعَظَ اللّهُ النّاسَ بِهِ.
هر که از سرنوشتِ مردم عبرت نگیرد، خداوند او را مایهٔ عبرتِ مردم می‌گرداند.
Whoever does not take lesson from [what happens to] the people, Allah makes an example out of him for the people.
غرر الحکم و درر الکلمGhurar al-Hikam wa Durar al-Kalim
حکمت‌هاSayings
حکمت‌های ۱۰۶۰۱ تا ۱۰۶۲۰ از ۱۱۰۵۶ حکمت منسوب به امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام؛ متن عربی با ترجمه انگلیسی و ترجمه فارسیِ موجود. هر حکمت را می‌توانید بشنوید، ذخیره یا به اشتراک بگذارید.Sayings 10601 to 10620 of the 11056 sayings attributed to Imam Ali (AS) in Ghurar al-Hikam wa Durar al-Kalim: the Arabic text with English translations, and Persian where prepared. Each saying can be heard, saved, or shared.
۵۳۱ / ۵۵۳531 / 553صفحهpage۱۰۶۰۱–۱۰۶۲۰10601–10620حکمتsayings۱۱٬۰۵۶11,056در کتابin the book
حکمت ۱۰۶۰۱ تا ۱۰۶۲۰Sayings 10601 to 10620
مَنْ فَهِمَ مَواعِظَ الزَّمانِ لَمْ يَسْكُنْ إلى حُسْنِ الظَّنِّ بِالأيّامِ.
هر که پندهای زمانه را دریابد، به روزهای گذران دل خوش نمی‌دارد.
Whoever understands the admonitions of time will not be at ease with positive thoughts about his days.
نِعْمَ الهَديَّةُ الْمَوعِظَةُ.
پند و موعظه، چه نیکو ارمغانی است!
Admonition is an excellent gift.
وقالَ في ذِكْرِ مَنْ ذَمَّهُ: هُوَ بِالقَوْلِ مُدِلٌّ، ومِنَ العَمَلِ مُقِلٌّ، وَعَلى النّاسِ طاعِنٌ، ولِنَفْسِِهِ مُداهِنٌ، هُوَ في مُهْلَة مِنَ اللّهِ يَهْوي مَعَ الْغافِلينَ، ويَغْدُو مَعَ المُذْنِبينَ بِلا سَبيل قاصِد، ولا إمام قائِد ولاعِلْم مُبين، ولادين مَتين، هُوَ يَخْشَي المَوْتَ ولايَخافُ الفَوْتَ.
و دربارهٔ کسی که او را نکوهش می‌کرد فرمود: در گفتار سرسخت و پرمدعاست، ولی در کردار اندک‌مایه؛ بر مردم خرده می‌گیرد و نسبت به خویش اهلِ مداهنه است؛ در مهلتِ الهی همراهِ غافلان فرو می‌افتد و با گنهکاران روز را به شب می‌رساند، بی راهی روشن، بی پیشوایی راهنما، بی دانشی آشکار و بی دینی استوار؛ از مرگ می‌ترسد ولی از فوت شدنِ فرصتِ عمل بیمی ندارد.
He (‘a) said about the one whom he was rebuking: He is bold in his words but falls short in his actions. He rebukes others but flatters himself. He has been given respite by Allah along with the heedless ones. He leaves in the morning in the company of sinners without a [straight] path to follow or a leader to [act as a] guide, without any clear knowledge or strong faith. He fears death but does not fear loss [of opportunity to do good deeds for his Hereafter].
لاتَكُونَنَّ مِمَّنْ لاتَنْفَعُهُ المَوْعِظَةُ إلاّ إذا بالَغْتَ في إيلامِهِ، فَإنَّ العاقِلَ يَتَّعِظُ بِالأدَبِ، والبَهائِمَ لاتَرْتَدِعُ إلاّ بِالضَّرْبِ.
هرگز از کسانی مباش که موعظه به آنان سودی نمی‌بخشد مگر آنکه به رنج و درد افکنده شوند؛ چراکه خردمند با ادب پند می‌پذیرد، و چهارپایان جز با کتک فرمان نمی‌برند.
Never be one of those who do not benefit from admonition unless you give him a painful punishment, for indeed the intelligent one takes admonishment from discipline whereas beasts are not deterred except by beating.
يا أيُّهَا النّاسُ إلى كَمْ تُوعَظُونَ ولاتَتَّعِظُونَ؟! فَكَمْ قَدْ وَعَظَكُمْ الواعِظُونَ، وحَذَّرَكُمْ المُحَذِّرُونَ، وزَجَرَكُمْ الزّاجِرُونَ، وبَلَّغَكُمُ العالِمُونَ، وَعَلى سَبيلِ النَّجاةِ دَلَّكُمُ الأنْبياءُ والمُرْسَلُونَ، وأقامُوا عَلَيْكُمُ الحُجَّةَ، وأوْضَحُوا لَكُمُ المَحَجَّةَ، فَبا دِرُوا العَمَلَ، واغْتَنِمُوا المَهَلَ، فَإنَّ اليَوْمَ عَمَلٌ ولاحِسابٌ، وغَداً حِسابٌ ولاعَمَلٌ، وسَيَعْلَمُ الَّذينَ ظَلَمُوا أيَّ مُنْقَلَب يَنْقَِلبُونَ.
ای مردم، تا کی شما را پند می‌دهند و پند نمی‌پذیرید؟! چه بسیار که واعظان شما را اندرز دادند، هشداردهندگان بیمتان دادند، بازدارندگان منعتان کردند، دانایان پیام رساندند، و پیامبران و فرستادگان راه نجات را به شما نمودند و حجت را تمام کرده راه راست را روشن ساختند؛ پس به عمل شتابید و مهلت را غنیمت دانید، که امروز روز عمل است و حسابی نیست، و فردا روز حساب است و مجالی برای عمل نیست، و زودا که ستمکاران بدانند به چه بازگشتگاهی بازمی‌گردند.
people, how much admonition will you be given yet you decline it? How much have the preachers preached to you, the warners warned you, the preventers prevented you and the scholars conveyed [the message] you! The Prophets and Messengers have guided you to the path of salvation, presented their proof and shown you the clear way. So hasten towards good deeds and take advantage of the time [you have in this world], for indeed today there is action without accounting and tomorrow there will be accounting without action, and the wrongdoers will soon know to what final place they will return.
يُحِبُّ أنْ يُطاعَ ويَعْصيَ، ويَسْتَوْفيَ ولا يُوفيَ، يُحِبُّ أنْ يُوصَفَ بِالسَّخاءِ ولايُعْطى، ويَقْتَضي ولايُقْتَضى.
دوست دارد از او فرمان برند در حالی که خود نافرمانی می‌کند، حقش را تمام بستاند ولی حق دیگران را ادا نکند، دوست دارد به بخشندگی ستوده شود در حالی که خود چیزی نمی‌بخشد، و حقش را طلب می‌کند ولی نمی‌گذارد از او حقی طلب کنند.
He loves to be obeyed while he disobeys and to be given his full share while he does not give others their dues. He loves to be described as generous while he does not give [anything to the needy] and to seek from others what is due to him while not letting others ask for their rights from him.
يَقُولُ فِي الدُّنيا بِقَوْلِ الزّاهِدينَ، ويَعْمَلُ فيها بِعَمَلِ الرّاغِبينَ.
دربارهٔ دنیا با سخنِ زاهدان سخن می‌گوید، اما در آن با کردارِ آزمندان رفتار می‌کند.
He speaks of the world with the words of the abstemious yet acts in it with the actions of the desirous.
يُظْهِرُ شيمَةَ المُحْسِنينَ، ويُبْطِنُ عَمَلَ المُسيئينَ، يَكْرَهُ المَوْتَ لِكَثْرَةِ ذُنُوبِهِ، ولا يَتْرُكُها في حَياتِهِِ، يُسْلِفُ الذَّنْبَ ويُسَوِّفُ بِالتَّوْبَةِ، يُحِبُّ الصّالِحينَ، ولايَعْمَلُ أعْمالَهُمْ، ويُبْغِضُ المُسيئينَ وهُوَ مِنْهُمْ، يَقُولُ لِمَ أعْمَلُ فَأَتَعَنّى، بَلْ أجْلِسُ فَأَتَمَنّى، يُبادِرُ دائِباً ما يَفْنى، ويَدَعُ ما يَبْقى، يَعْجِزُ عَنْ شُكْرِ ما أُوتيَ، وَيَبْتَغِى الزِّيادَةَ فيما بَقِيَ يُرشِدُ غَيْرَهُ ويُغْوي نَفْسَهُ، وَيَنْهَى النّاسَ بِما لا يَنْتَهي، ويَأمُرُهُمْ بِما لا يَأتي يَتَكَلَّفُ مِنَ النّاسِ ما لَم يُؤْمَرْ ويُضَيِّعُ مِنْ نَفْسِهِ ما هُوَ أكْثَرُ يَأمُرُ النّاسَ ولايَأْتَمِرُ، ويُحَذِّرُهُمْ ولايَحذَرُ، يَرْجُو ثَوابَ ما لَمْ يَعْمَلْ ويَأمَنُ عِقابَ جُرْم مُتَيَقِّن، يَسْتَميلُ وُجُوهَ النّاسِ بِتَدَيُّنِهِ ويُبْطِنُ ضِدَّ ما يُعْلِنُ يَعْرِفُ لِنَفْسِهِ عَلى غَيْرِه، ولايَعْرِفُ عَلَيْها لِغَيْرِهِ، يَخافُ عَلى غَيْرِهِ بِأكْثَرَ مِنْ ذَنْبِهِ، وَيَرْجُو لِنَفْسِهِ أكْثَرَ مِنْ عَمَلِهِ، يَرْجُوا اللّهَ فِي الكَبيرِ، ويَرْجُو العِبادَ فِي الصَّغيرِ، فَيُعْطِى العَبْدَ ما لايُعْطِى الرَبَّ، يَخافُ العَبيدَ فِي الرَّبِّ، ولايَخافُ فِي العَبيدِ الرَّبَّ.
خوی نیکوکاران را آشکار می‌سازد و کردار بدکاران را پنهان می‌دارد؛ مرگ را به سبب گناهان بسیارش ناخوش دارد، ولی در زندگی‌اش از آن‌ها دست نمی‌کشد؛ در گناه شتاب می‌کند و توبه را به تأخیر می‌افکند؛ شایستگان را دوست دارد ولی کارشان را انجام نمی‌دهد؛ گنهکاران را دشمن دارد در حالی که خود یکی از آنان است؛ می‌گوید چرا کار کنم و به رنج افتم، بلکه می‌نشینم و آرزو می‌پرورم؛ همواره به آنچه فانی است شتاب می‌کند و آنچه را باقی است وامی‌گذارد؛ از سپاس آنچه بدو داده شده ناتوان است و در باقی‌مانده فزونی می‌طلبد؛ دیگران را راهنمایی می‌کند و خود را گمراه می‌سازد؛ مردم را از آنچه خود بازنمی‌ایستد نهی می‌کند و به آنچه عمل نمی‌کند فرمان می‌دهد؛ آنچه بر عهده‌اش نیست از مردم مطالبه می‌کند و آنچه مهم‌تر است از جانِ خویش تباه می‌سازد؛ امر می‌کند و خود نمی‌پذیرد، هشدار می‌دهد و خود پروا نمی‌کند؛ پاداشِ کاری را که نکرده امید دارد و از کیفرِ گناهِ حتمی‌اش احساس امنیت می‌کند؛ با دینداری چهرهٔ مردم را به سوی خود می‌کشاند و خلاف آنچه آشکار می‌کند در باطن پنهان می‌دارد؛ حق خود را بر دیگران می‌شناسد ولی حق دیگران بر خود را به رسمیت نمی‌شناسد؛ بر دیگران بیش از گناهشان بیم دارد، و برای خود بیش از عملش امید می‌بندد؛ در امور بزرگ به خدا امید دارد و در امور کوچک به بندگان، پس به بنده چیزی می‌دهد که به پروردگار نمی‌دهد؛ در اطاعت پروردگار از بندگان می‌ترسد، اما در رابطه با بندگان از پروردگار نمی‌ترسد.
He manifests the traits of the virtuous yet secretly performs the actions of the wicked. He hates death because of his numerous sins yet does not abandon them in his lifetime. He expedites sins but delays repentance. He loves the righteous ones but does not follow their actions. He hates the sinful yet he is one of them. He says: ‘Why should I act and become weary, instead I will sit and aspire.’ He always hastens towards what perishes and leaves aside that which remains. He is incapable of being thankful for what he is given yet always seeks more in what remains. He guides others to the right but deceives himself. He forbids the people from that which he does not forbid himself from and enjoins them to perform that which he does not perform. He takes upon himself more responsibility from people than what is required yet he neglects from his own soul what is more important [and necessary]. He commands the people but does not follow the commandments [himself] and he warns them but does not heed the warnings. He hopes for the reward of an act which he has not performed and feels secure from the punishment of an act which is undoubtedly a sin. He attracts the attention of people through his religiousness yet he conceals within himself the opposite of what he displays. He knows the right that he has on others but does not recognize the right that others have on him. He fears for others more than [he fears about] his sins and hopes for himself more than [he deserves by] his actions. For big things he puts his hope in Allah but for small things he puts his hope in the people, so he gives the servant that which he does not give the Lord. He fears the servants with regards to [the commandments of] his Lord yet does not fear his Lord with regards to the servants.
قَدْ تَيَقَّظَ مَنِ اتَّعَظَ.
به راستی بیدار شد آن کس که پند پذیرفت.
The one who accepts admonition has indeed awoken.
اَلتَّوْفِيقُ أشْرَفُ الحَظَّيْنِ.
توفیقِ الهی، شریف‌ترینِ دو بهره است.
God-given success is the more honourable of the two shares.
اَلتَّوفِيْقُ والخِذْلانُ يَتَجاذِبانِ النَّفْسَ فَأيُّهُما غَلَبَ كانَتْ في حَيِّزِهِ.
توفیق و وانهادگی نفس را به سوی خود می‌کشانند؛ پس هر کدام چیره شود، نفس در قلمروِ آن درآید.
God-given success and God’s abandonment[^1] each pulls the soul towards itself, so whichever [of the two] prevails, it enters its fold.
إنَّ اللّهَ سُبْحانَهُ إذا أرادَ بِعَبْد خَيْراً، وَفَّقَهُ لإنْفاذِ أجَلِهِ، في أحْسَنِ عَمَلِهِ ورَزَقَهُ مُبادَرَةَ مَهَلِهِ في طاعَتِهِ قَبْلَ الفَوْتِ.
همانا خدای سبحان هرگاه برای بنده‌ای خیر خواهد، او را موفق می‌دارد تا عمرش را در بهترین کردار سپری کند و پیش از فوتِ فرصت شتاب در طاعت را روزی‌اش سازد.
Verily when Allah, the Glorified, wishes good for a servant, He grants him success in spending his lifetime doing the best deeds and blesses him with the ability to quickly use his available time to perform acts of worship, before [the coming of] his death.
اَلتَّوْفِيقُ عِنايَةٌ.
توفیق، عنایت و توجهِ ویژهٔ پروردگار است.
God-given success is [God’s special attention and] favour.
اَلتَّوْفِيقُ رَحْمَةٌ.
توفیق، رحمتی از جانبِ خداست.
God-given success is a mercy.
اَلتَّوْفِيقُ إقْبالٌ.
توفیق، روی‌آوردن به سوی حق است.
God-given success is [a means of] advancement [towards Allah].
اَلتَّوْفِيقُ(الرِّفْقُ) مِفْتاحُ الرِّفْقِ.
توفیقِ الهی، کلیدِ گشایش و روزی است.
God-given success (or kindness) is the key to sustenance.
اَلتَّوْفِيقُ قائِدُ الصَّلاحِ.
توفیق، راهبر به سوی درستی و پاکی است.
God-given success is the leader towards righteousness.
اَلتَّوْفِيقُ مِنْ جَذَباتِ الرَّبِّ.
توفیق، از جذبه‌های پروردگار است.
God-given success is from the attractions [that pulls one] towards the Lord.
اَلتَّوْفِيقُ أوَّلُ النِّعْمَةِ.
توفیق، سرآغازِ نعمت‌هاست.
God-given success is the beginning of [many] blessings.
در این صفحه چیزی پیدا نشد. در همه حکمت‌ها جستجو کنید.Nothing on this page matches. Search every saying.
منبع: نسخهٔ عربی–انگلیسی انتشارات انصاریان، ترجمهٔ طاهر رضا جعفر، منتشرشده در Al-Islam.org. ترجمه فارسی فقط در مواردی که جداگانه آماده و بازبینی شده نمایش داده می‌شود. https://al-islam.org/ghurar-al-hikam-wa-durar-al-kalim-exalted-aphorisms-and-pearls-speechSource: the Ansariyan Arabic–English edition translated by Tahir Ridha Jaffer and published at Al-Islam.org. Persian is shown only where a separately prepared translation exists. https://al-islam.org/ghurar-al-hikam-wa-durar-al-kalim-exalted-aphorisms-and-pearls-speech